|
« 04.06.2008 »
Vlaams Belang regio Boom/Kontich verzet zich tegen verdere vertramming |
|
| Gisteren werd in het Vlaams Parlement de stand van zaken van het PEGASUS-plan van De Lijn voorgesteld. Dit plan beoogt het creëren van beter openbaar vervoer creëren in en rond Antwerpen en de bereikbaarheid verhogen. Directeur Lieten stelde dat het de bedoeling is van De Lijn om het openbaar vervoersnetwerk in het stedelijk en randstedelijk gebied van Antwerpen te ”vertrammen”. Vlaams Volksvertegenwoordiger Marleen Van den Eynde deelde alvast aan De Lijn mee dat haar regio niet zit te wachten op een verdere vertramming.
Het Vlaams Belang regio Boom/Kontich is absoluut gekant tegen een verdere vertramming van haar regio. Het Vlaams Belang meent dat de doortrekking van tramlijnen in de rand van Antwerpen nu al te veel wegcapaciteit inneemt. Zo zal de doortrekking van de tramlijn van Mortsel via Edegem naar Kontich de doorstroming van het verkeer via de Boniverlei wegnemen, waardoor nieuwe infrastructuur noodzakelijk is. Het Vlaams Belang ... |
|
| Lees meer |
|
|
|
succesvolle Breughelavond met Bruno Valkeniers
19.11.2007 • Op zaterdag 17 november hield het Vlaams Belang Kontich een succesvolle Breughelavond. Onze nieuwe volksvertegenwoordiger Bruno Valkeniers was onze gastspreker.
Goede vrienden,
partijgenoten,
revolutionairen.
De teller staat vandaag exact op 160, maar wij Vlaanderen staan op nul. Maar eigenlijk is dat niet waar. België staat op nul op niets, op rien…ne va plus. En Vlaanderen… ja, hoe staat het eigenlijk met Vlaanderen, hoe staat het met het ideaal dat ons allen bezig houdt: het onafhankelijke Vlaanderen, is die onafhankelijkheid intussen, 160 dagen na de federale verkiezingen en na de 5 minuten moed in de commissie Binnenlandse Zaken en na de 5 minuten moed van minister Marino Keulen over de faciliteiten burgemeesters, is die onafhankelijkheid, weze het stap voor stap, een stuk dichter gekomen?” Daarover wil ik het vandaag hebben.
En als sommigen onder jullie delen van deze analyse al vorige week gehoord hebben in de debatclub, dan excuseer ik mij voor dit gratuite verhaal, maar ik kan er ook niet aan doen dat de stap voor stap strategie in de feiten resulteert in een ter plaatse trappelen ofte een surplacen!
Goede vrienden, de CD&V in kartel met N-VA heeft, dat weten we, met voorsprong het plebisciet van de kiezer gewonnen, maar het kreeg er, om Herman Decroo te citeren, tegelijkertijd een serieuze cactus mee in de broek. Binnen het kartel kreeg Yves Leterme bovendien, dank zij de profilering als Minister-president een extra plebisciet van om en bij de 800.000 voorkeurstemmen. Wij kennen allen met zekerheid enkele nationalisten die deze keer, ondanks hun aversie tegen en wantrouwen in de CD&V, per uitzondering voor dat kartel hebben gestemd.
Want geef toe, wij het VB zou opnieuw in de oppositie, in het cordon zitten, langs de kant blijven staan. En zij, het kartel moest het en zou het doen. Van hun kracht hing het welslagen van de operatie, de toekomst van Vlaanderen af. Tenslotte stelde Vlaams Minister-president Leterme “que la nécessité d’avoir un gouvernement fédéral passe au second plan par rapport aux intérets de la Flandre.” Meer zelfs Eric Van Rompuy “voelde zich niet geroepen om België te redden!” Zo in de aard van: hou u vast aan uw bretellen en ge zult eens zien wat ge zult zien.
Voor ons met onze ingebakken en terechte argwaan na decennia tsjeven ervaring, was de vraag eerder: “ Zal die cactus zijn naalden behouden en zelfs bloeien of veeleer ten prooi vallen aan de oranje-schimmel en zo verschrompelen om uiteindelijk af te sterven?”
Dames en heren, goede vrienden, geef toe, de voorbije 160 dagen hebben we het allemaal gezien: stoere verklaringen aan de poort van Hertoginnedal om dan… eens in de beschutte werkplaats van het kasteel zelf halfzachte broodjes te bakken en te schaduwboksen met gesprekspartners waartussen het “vertrouwen en het gemeenschappelijk project” moet groeien. Stoere verklaringen in de commissie binnenlandse zaken waar B-H-V onverwijld zou gesplitst worden, maar waar de CD&V schaamteloze manoevers uithaalde om één en ander zo lang mogelijk uit te stellen om toch maar niet de regeringsvorming in gevaar te brengen.
Tot… tot het zelfs oranje blauw teveel werd en ze zeer goed aanvoelden dat ze zonder zwaar gezichtsverlies dat spel niet meer konden spelen. En dus… 5 minuten moed toonden, in de commissie binnenlandse zaken. Moed waarvoor ze zich echter onmiddellijk voor het oog van de camera’s verontschuldigden tov de francofone landgenoten, beschaamd als het ware voor hun euvele daad.
Gedurende 160 dagen hebben we het allemaal gezien : van stoere verklaringen van de jonge CD&V turken – ik excuseer mij bij de Turken in de zaal - onder druk van de N-VA cactus tot …de sussende recuperatietaal van de oude CVP coryfeeën die opnieuw van stal werden gehaald. Jean Luc Dehaene bemiddelaar des konings, inclusief de “Quid N-VA” nota die kwansuis door een fotograaf wereldkundig werd gemaakt. Wilfried Martens en Mark Eyskens, de wijzen die als minister van staat de jonge turken kwamen vertellen met opgestoken vingertje hoe zij het zouden gedaan hebben. Alsof wat we nu meemaken, niet hun verdomde schuld is. Een Herman Van Rompuy, verkenner des konings die de grote bocht van de CD&V of wordt het opnieuw CVP poogde in te leiden.
Een open-VLD die na 8 jaar ijskastpolitiek nu continu warm en koud blaast tussen Vlaamse maagdelijkheid en Belgische regeringsgeilheid.
Dat alles overgoten met het keuken, huis en tuin sentiment van de Belgische bevlaggingsacties, de “I want you for Belgium” stickers en de “red de solidariteit” acties gesteund door de media, de vakbonden en de niet zo snuggere BV’s en morgen 18 november een grote betoging in Brussel.
Gedurende 160 dagen hebben we het allemaal gezien : de dégoutante beschadigingsacties tegen Bart DW die het antwoord zijn op de vraag Quid N-VA: de excuses van Patrick Janssens, net nu 65 jaar na de feiten. Gelukkig voelden wij ons niet betrokken. De Delwaides waren zeer sympathiek, maar senior was een tsjeef en junior een liberaal, dus niet ons onverwerkt verleden! Wie er echter wel ingestonken is, is Bart DW en zijn politieke medestanders hebben gepoogd hem ermee af te maken. Van uw vrienden moet ge het hebben.
En ook grote flamingant Frank VDB die N-VA de wacht aanzei dat er met hen geen staatshervorming komt en dat hun voorzitter schade toebrengt aan de Vlaamse Beweging omdat hij staat voor een bekrompen Vlaamsgezindheid. Kom niet zwanzen hé jongens, ik dacht dat dit het voorrecht van het VB was. Welkom Bart, welkom in de echte wereld.
Gedurende 160 dagen hebben we wel vooral gezien: één hecht francofoon blok met cultuur en taalracist Olivier Maingain op kop, met madame Milquet, alias Madame Non, als 5e kollonne van de PS, met staatsman Didier Reynders en zijn valse charme offensieven naar de Vlamingen toe. Zelfs vandaag nog. Dat er vandaag nog geen regering is heeft niets te maken met de onredelijke eisen van Vlaanderen, maar alles met het onredelijke neen van de Belgische francofonie.
Het is dank zij hen dat de Vlamingen de laatste maanden geradicaliseerd zijn. Het is dankzij hen dat onze VB idee van een Vlaamse onafhankelijkheid, rijper en rijper wordt. 46% tot zelfs 60% volgens de laatste peilingen.
Als België barst en Vlaanderen onafhankelijk wordt dan zal Vlaanderen en de onafhankelijkheids beweging aan hen een tricolore bloemekee verschuldigd zijn en wij VB zullen hem gaan afgeven. Cynisch? Misschien wel maar niettemin waar.
Wat we gedurende 160 dagen niet gezien hebben is: een Vlaams front dat echte radicale eisen stelt, die Vlaanderen wezenlijke stappen dichter bij confederalisme, laat staan onafhankelijkheid brengt.
Echte radicale eisen, die ook maar op enige manier een reflectie zijn van wat de ex Vlaamse minister president en het kartel hun kiezers voorhielden. Echte eisen die ook maar een afspiegeling zijn van de, volgens ons eerder gematigde, 5 resoluties die op 3 maart ’99 door het Vlaams Parlement werden goedgekeurd, heb ik niet op de onderhandelingstafel gezien. Maar… misschien zal dat allemaal nog komen in de Raad van Wijzen van senaatsvoorzitter DeDecker, gespreid over 3 legislaturen.
Vergeten de vette vissen en de dikke biefstukken in de pan. Vergeten de splitsing van de gezondheidszorg, de transfers van Noord naar Zuid, de regionalisering van belastingen, van de arbeidsmarkt, enz…
Kortom dames en heren. Gedurende 160 dagen lag zoals Bart Maddens zegt de lat beschamend laag. En als Prof. Carl De Vos gelijk heeft, waar hij in Terzake op 29/10 zei dat je van de eisen nog eens 80% moet afdoen om een resultaat te bereiken, dan zal er inderdaad een tunnel nodig zijn om onder de lat door te gaan.
Vergeten zijn de voorbije 160 dagen de Baert doctrine. Volgens die oude VU volksvertegenwoordiger moest een communautair akkoord altijd aan 3 vragen onderworpen worden:
- Zijn de stappen vooruit groot genoeg?
- Zijn de toegevingen aanvaardbaar?
- Zitten er maatregelen in die de Vlaamse toekomst hypothekeren?
Ook in het verleden werd hier zwaar tegen gezondigd en katastrofale toegevingen gedaan, die België gebetonneerd hebben.
Maar toen is er gelukkig wel één ding gerealiseerd: een Vlaamse regering en aparte Vlaamse verkiezingen. Daardoor alleen al is er een eigen dynamiek ontstaan, die de middelpuntvliedende krachten en de verrotting enorm heeft doen toenemen. Helaas zitten zowat alle andere partijen hier danig mee verveeld en maken ze vandaag van een eventuele terugdraaien van de klok om de verkiezingen opnieuw te laten samenvallen “geen punt van geloof” . Beeld u eens in: boontje zou in 2009 wel eens om zijn loontje kunnen komen.
En terecht, want volgens Jan Van de Casteele in Doorbraak is het antwoord op de eerste 2 vragen van de Baert-doctrine een neen en op de derde een ja. Negatiever kan de balans niet zijn, besluit hij.
Gedurende de voorbije 160 dagen hebben we vooral de francofonie gehoord: de nota Milquet, een 4 trapsraket die met zekerheid ontploft nog voor we zelfs maar aan trap 2 zijn. De uitbreiding van Brussel, inschrijving en uitschrijvingsrecht, een federale kieskring, een paritaire senaat, de herfederalisering van bevoegdheden, mogelijke samenvallende verkiezingen, mogelijkheid om Francofoon België te laten investeren in Franstalige scholen, bibliotheken en cultuurhuizen in heel Vlaanderen, want ze kunnen dit wel in Vietnam en Cambodja, maar och arme, och here niet in Vlaanderen. Een Raad der Wijzen waarin het communautaire gedurende 3 regeringen vakkundig begraven wordt.
Zouden de zenuwen u als deelnemend nationalistisch onderhandelaar niet voor minder door de keel gieren?
Gedurende de voorbije 160 dagen hoorde ik van Vlaamse kant echter vooral over… een lepel suiker, een beetje ruimte laten, tijd om verantwoordelijkheid op te nemen, een signaal volstaat, een uitzicht op akkoord, een garantie voor een vette vis in de toekomst en vooral, zeer pijnlijk van Bart DW, dat separatisme nu niet aan de orde is. Maar dat de Vlaamse kiezers zich geen illusies maken: ook LDD spreekt over een confederalisme binnen 20 à 25 jaar. Ook voor hem is separatisme niet aan de orde. Goede vrienden, ik vraag u als separatisme nu niet aan de orde is, wanneer dan wel?
Maar wat nu? Wat te doen? Quid?
Ik hoor Bart DW natuurlijk zeggen: het VB is daar weer, ze staan te roepen aan de kant en leveren zelf geen bijdrage. Dat is natuurlijk een iets te gemakkelijke uitleg. Nog een geluk dat er Vlaams nationalistische oppositie is, die staat te roepen aan de kant. Want wij herinneren er de onderhandelaars aan dat er zoiets is als partijprogramma’s en verkiezingsbeloftes, dat er zoiets is als woord houden en vooral dat er in 2009 bij de Vlaamse verkiezingen verantwoording zal moeten afgelegd worden. Wij zijn om het in De Croo taal te zeggen de cactus in de broek van de cactus of beter de meststof rond de cactus. En zeg nu zelf: hoe ver zijn ze geraakt na 160 dagen stap voor stap. Even ver als wij de roepers aan de kant. Neen minder ver want separatisme is niet aan de orde!
Maar wat nu? Wat te doen? Quid?
Wij moeten de onderhandelaars er inderdaad meer dan ooit aan herinneren dat de voorbije 160 dagen bewezen hebben dat er met België met de francofonie geen eerbare akkoorden afgesloten kunnen worden. Dat onderhandelingen waar separatisme niet aan de orde is slechts kunnen leiden tot een Molotov-VonRibbentrop akkoord. En we weten allemaal dat dit pact de vijand alleen maar sterker gemaakt heeft en uiteindelijk de oorlog niet vermeden heeft.
Wij moeten de onderhandelaars er voor hoeden om verstrikt te geraken in de netwerken van de macht zoals Hugo Coveliers zegde over Hugo Schiltz. De onderhandelaars moeten beseffen dat “Als je alleen wil bereiken wat je kan bereiken, je zelfs dat laatste niet zult bereiken”, of nog dat zachte heelmeesters stinkende wonden maken.
Maar wat nu? Wat te doen? Quid?
Indien het kartel akkoord zou gaan met een noodregering en een raad van wijzen die vette vissen en dikke biefstukken in de toekomst garandeert – en die garanties kennen we uit het verleden, dat zijn er in de aard van: morgen scheert men gratis - dan vraag ik mij af op welke manier ze die bocht aan hun kiezers gaan uitleggen.
En vooral de N-VA. Indien ze hier mee akkoord gaan, dan heeft de francofonie haar slag binnengehaald. Onderschat hen niet. Zij hebben een strategie. In tegenstelling met Vlaanderen hebben zij telkens opnieuw een plan B.
Geen noodregering dus en dus moeten alle Vlaamse partijen staatshervorming blijven eisen en dus moet separatisme wel aan de orde zijn. Het Vlaamse plan B, dat eigenlijk ons plan A moet zijn, moet zijn een onafhankelijk Vlaanderen.
Goede vrienden, revolutionairen, Vlaanderen heeft een wettige, legitieme regering, waar het Vlaams Belang aan de CD&V/N-VA een wisselmeerderheid kan bezorgen. Vanuit die Vlaamse regering kan en moet er dan voor gezorgd worden, desnoods met buiten de bevoegdheden te treden, dat Vlaanderen niet in de chaos verzinkt. Die Vlaamse regering moet dan tegenover het België waar alles desnoods nog vele malen 160 dagen geblokkeerd is, de middelpunt vliedende krachten ten volle doen spelen. Intussen moeten de federale Vlaamse parlementsleden samen met hen de boedelscheiding voorbereiden.
Tenslotte is het de voormalige belgicist en professor emeritus staatsrecht Robert Senelle die, maanden geleden reeds, het Vlaams parlement opriep haar verantwoordelijkheid te nemen en de Vlaamse deelstaat uit te roepen! Dan en dan alleen wil het VB naar de Belgische onderhandelingstafel en een éénmalige prijs negotiëren tot slot van alle rekeningen. Vlaanderen is er rijp voor. Het Vlaams Belang is bereid de wisselmeerderheid te bieden, de hefboom van de echte Forza Flandria .
Dat is ons alternatief en dat is dus iets heel anders dan langs de kant staan roepen. Maar hier zal veel meer dan 5 minuten moed voor nodig zijn. Dit is een revolutionaire daad. Dit zal uitmaken of de huidige onderhandelaars geschiedenis zullen zijn of geschiedenis zullen schrijven.
Wat het ook worden, goede vrienden, revolutionairen: één tegen allen of allen tegen één. Onze partij en ik zijn er klaar voor … tot
er ligt staat te sterven
Heel zachtjes zonder pijn
Twee volkeren zullen erven
‘k zal op de uitvaart zijn.
En u allen met mij, dat hoop ik uit de grond van mijn hart.
Bruno Valkeniers
|
|
Persbericht
