Column

ALS WE NU EENS HET BORD ECHT SCHOON ZOUDEN VEGEN, BART...

Een column door Bruno Valkeniers

 

Als we nu eens het bord écht schoon zouden vegen, Bart…

 

Geachte heer De Wever,

 

Beste Bart,

 

Ruim vier maanden oud is de Belgische regimecrisis, een hilarische maar ook

pijnlijke vertoning waarin men je nu de kepi heeft opgezet van

clarificateur, een “verduidelijker”. Alsof de toestand niet duidelijk genoeg

is. Want geef toe: ondanks de vindingrijkheid van het Hof heeft er nooit

veel perspectief in de (pre) formatie gezeten, de mislukking stond in de

sterren geschreven. Dat ligt aan de complexiteit van de Belgische

constructie, dankzij eerdere onderhandelingen uitgewoekerd tot een

institutioneel gewrocht dat in Europa zijn gelijke niet kent. Fundamenteel

ligt het echter ook aan de verschillende uitgangspunten tussen Vlamingen en

Franstaligen: de eersten zijn vooral op zoek naar goed bestuur en nieuwe

structuren, de laatsten willen koste wat kost België redden, met de daaraan

verbonden voordelen, zeer slim als “solidariteitsmechanismen” voorgesteld.

 

De impasse is groter dan ooit, gewoonweg omdat nu de echte motieven pas

duidelijk worden: de PS-staat zal nooit dulden dat de Vlaamse melkkoe een

eigen stal gaat zoeken, de melk zal altijd via een kunstig buizenstelsel

naar het Zuiden vloeien. We hebben bovendien in het verleden onze

democratische meerderheid verkwanseld, waardoor we in elke onderhandeling

bij voorbaat in een 2-tegen-1-situatie uitkomen, Brussel en Wallonië tegen

Vlaanderen. Tenslotte worden rechtmatige en grondwettelijk gewaarborgde

principes (zoals onze territoriale eenheid en de splitsing van BHV) op de

helling gezet en als pasmunt gebruikt voor nieuwe francofone eisen. Die

analyse is in de Vlaamse beweging allang gemeengoed geworden.

 

Ondertussen zijn de “staatsdragende partijen”, die België al meer dan

anderhalve eeuw in stand houden, van de 13-juni-schok bekomen, en wordt het

tegenoffensief voorbereid. De Franstalige pers is al gaan snuffelen in het

oorlogsverleden van je familie, maar daar zal het niet bij blijven. De idee

wint veld dat er, ondanks piekende peilingen, ook met jullie, caractériels,

“niet te praten valt” en dat men eindelijk weer met “redelijke” mensen aan

tafel moet gaan zitten. Dat moet toch een belletje doen rinkelen: zo werd

ook het cordon rond mijn partij opgetrokken. Niet om het vermeende

“racisme”, maar omwille van onze radicale houding tegen het Belgisch

establishment: met ons “viel dus niet te praten”.

 

In de marge van deze politiek-strategische spelletjes voltrekt zich echter

nog iets anders. De Vlamingen beseffen dat ze hun tijd aan het verliezen

zijn, en dat de N-VA in de Wetstraat niets zal kopen met haar overwinning.

De grondstroom loopt niet naar Brussel, maar van Brussel weg, ze is

middelpuntvliedend. De mensen worden het gepalaver beu, ik hoor het elke

dag, ik lees het op de blogs. Je hebt nu uiteindelijk zowaar een compromis

uit de mouw geschud, terwijl het woord “compromis” in brede Vlaamse kringen

een scheldwoord is geworden, ik verwijs bijvoorbeeld naar de

11-juli-toespraak van Jean-Pierre Rondas (“Suïcidale dialoog en rotte

compromissen”).

 

Ook geduchte politologen zoals Bart Maddens hebben de slotsom al gemaakt:

een compromis-op-zijn-Belgisch krijg je in Vlaanderen aan de straatstenen

niet meer verkocht, de publieke opinie is definitief aan het kantelen.

Daarom had je ook geen andere keuze dan “de teller op nul te zetten” of “het

bord af te vegen”. Maar wat, als we dit laatste gezegde eens wat radicaler

gaan opvatten: niet alleen het bord schoon vegen, maar ook het klaslokaal

verlaten en die oude school, het permanente heropvoedingsinstituut voor

Vlamingen, dat België heet, vaarwel zeggen? Is de tijd nu niet gekomen om

echt aan iets nieuws te beginnen, een republikeins project voor alle

Vlamingen, gebaseerd op vrijheid, échte democratie, rechtvaardigheid,

sociale billijkheid en identitair zelfbewustzijn? Een samenleving met een

sterk sociaal weefsel, die de – in België onbeheersbaar geworden – problemen

rond migratie, criminaliteit en (on)veiligheid ook echt durft aan te pakken?

 

Stop dan met de sfinx van de Wetstraat te spelen, beste Bart, en trek de

strekker echt uit. Nieuwe onderhandelingen of zelfs nieuwe federale

verkiezingen zullen de impasse niet doorbreken. Ga voor een nieuw, jong,

zelfstandig Vlaanderen, niet voor een opgelapt Belgisch wrak met een

vervalste teller. Daarvoor moeten krachten gebundeld worden. De wig tussen

onze beide formaties vormt de levensverzekering van het Belgische

status-quo, dat weten ze verdomd goed aan de andere kant. Zoals het Latijns

spreekwoord zegt: duobus litigantibus, tertius gaudet,- vrij vertaald:

zolang het water tussen N-VA en het VB diep blijft, is het feest bij onze

tegenstrevers.

 

Ik wil je daarom, als voorzitter van het Vlaams Belang, oproepen om bredere

einders te verkennen.  Samen zouden we, met wederzijds respect voor onze

eigenheid, eens vrijmoedig moeten onderzoeken wat ons bindt, met het oog op

een Vlaams front dat de ordelijke opdeling van het oude België voorbereidt.

Ik weet heel zeker dat de basis, jouw mensen én de onze, daar naar snakken.

Want hoe je het ook draait of keert : ooit moeten alle partijen langs

Vlaamse kant hun positie bepalen ten aanzien van een Vlaams-republikeins

samenwerkingskartel dat, niet bezwaard door domme veto’s, ordelijk maar

daadkrachtig de opdeling van België en de stichting van de Vlaamse staat kan

begeleiden.

 

Dankzij mijn partij zijn de termen “boedelscheiding”, “ordelijke opdeling”,

“onafhankelijkheidsverklaring” en “Vlaamse republiek” niet langer taboe,

maar tot het publiek debat en het mediadiscours gaan behoren. Toch eisen we

het monopolie er niet van op, maar zien ze daarentegen als de vertaling van

een brede grondstroom in Vlaanderen. Een Belgische coalitie, welke dan ook,

met bijbehorende compromissen, wordt met de dag minder relevant. Het

gezamenlijk uittekenen van een pad naar Vlaamse natievorming des te meer.

 

“Met de NV-A kun je praten” was de slogan van een campagne waarmee je vorig

jaar nog uitpakte.  Ik parafraseer dat even en zeg: “Met ons kun je praten”.

Hoewel je als Belgische informateur met nagenoeg iedereen hebt gepraat, zijn

de enigen die je toen niet hebt geconsulteerd, zeker ook de enigen waarmee

je wél kunt praten over jouw eigen ideaal van een vrij en onafhankelijk

Vlaanderen.  Laat het B-plan een A-plan worden en laten we gezamenlijk de

Vlaming een eigen republikeins project aanbieden dat welvaart en welzijn

beoogt in een hoog ontwikkelde Europese autonome natie.

 

En mocht je dan toch blijven kiezen voor het Belgische geknutsel, dan ga het

je goed, Bart.  Dan ga ik met mijn partij verder de weg waar we elkaar vroeg

of laat toch weer zullen tegenkomen. Want de geschiedenis leert dat België

weldra geschiedenis is.  

Met Vlaamse groet,

 

Bruno Valkeniers

Voorzitter Vlaams Belang

 

 

 






Categorie:   OPEN BRIEF AAN BART DE WEVER